Η σκληρή ουσία από την οποία αποτελείται κατά βάση η αδαμαντίνη (το σμάλτο) είναι οι κρύσταλλοι υδροξειαπατίτη. Όταν καταναλώνουμε τροφές πλούσιες σε σάκχαρα, παράγονται στο στόμα μας τέτοιες ενώσεις που δημιουργούν ένα όξινο περιβάλλον (χαμηλό pH).

Ως αποτέλεσμα έχουμε την εμφάνιση βλαβών στους κρυστάλλους της αδαμαντίνης, καθώς χάνονται μόρια ασβεστίου (απασβεστίωση).Η  επιφάνεια του δοντιού γίνεται περισσότερο πορώδης και ξεκινά ή τερηδονική βλάβη. Μετά το πέρας περίπου 20 λεπτών, το σάλιο καταφέρνει να επαναφέρει το pH στα φυσιολογικά επίπεδα και ξεκινά η αντίστροφη  διαδικασία, αυτή της επανενασβεστιωσης. Σε αυτό το σημείο έρχεται να βοηθήσει το φθόριο, που αποτελεί ένα απαραίτητο ιχνοστοιχείο για τη δημιουργία πλέον κρυστάλλων φθοριοαπατίτη. Οι κρύσταλλοι αυτοί αντικαθιστούν τους κατεστραμμένους από τα οξέα κρυστάλλους υδροξειαπατίτη. Το μεγάλο πλεονέκτημα του φθοριοαπατίτη είναι ότι αυτός είναι πολύ πιο ανθεκτικός απέναντι στα οξέα σε σχέση με τον αρχικό υδροξειαπατίτη, καθιστώντας το δόντι ισχυρότερο απέναντι σε μια νέα προσβολή οξέων