Η βασική αρχή που πρέπει να έχουμε στο νου είναι ότι ο νεαρός ασθενής μας δεν πρέπει να βιώσει καθόλου την αίσθηση του πόνου στο οδοντιατρείο, κάτι που θα είχε πολύ αρνητικές συνέπειες στην ψυχολογία του και στη μετέπειτα στάση του απέναντι στον οδοντίατρο.

Όχι σπάνια, υπάρχουν περιπτώσεις παιδικών (νεογιλών) δοντιών που δεν "πέφτουν" στην ώρα τους ή χρειάζεται για κάποιον λόγο να εξαχθούν νωρίτερα.

Εάν ένα δοντάκι, κουνιέται μεν, αλλά για κάποιο λόγο έχει σφηνώσει και δεν μπορεί να φύγει μόνο του από το στόμα, χρειάζεται να γίνουν ορισμένες κινήσεις από τον οδοντίατρο για να "ξεκολλήσει" από τη θέση του. Σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως δε χρειάζεται να γίνει βαθιά αναισθησία, παρά μόνο με ένα βαμβακάκι ποτισμένο με τοπικό αναισθητικό, επαλείφεται η περιοχή για να μουδιάσουν για λίγο τα ούλα που κρατούν το δοντάκι στη θέση του.

Εάν το νεογιλό δόντι που πρέπει να εξαχθεί έχει ακόμη σχηματισμένες τις ρίζες του, τότε το αντιμετωπίζουμε σαν μόνιμο δόντι και χρήζει εφαρμογής τοπικής αναισθησίας για πλήρες μούδιασμα της περιοχής.

Φυσικά, υπάρχουν τεχνικές και εργαλεία που μπορούν να κάνουν εντελώς ανώδυνη την έγχυση του αναισθητικού, καθιστώντας τη διαδικασία της "ένεσης" περισσότερο ευχάριστη, παρά τρομακτική.