Στις πιο πολλές περιπτώσεις, το παιδί δεν θέλει να πάει στον οδοντίατρο γιατί φοβάται ότι θα πονέσει. Αυτός ο φόβος μπορεί να προκύπτει είτε

από προηγούμενη επώδυνη εμπειρία είτε από κάτι άσχημο που έχει ακούσει από άτομα στο οικείο του περιβάλλον. Από τη μια πλευρά, λοιπόν, είναι απαραίτητο το παιδί να γνωρίσει τον οδοντίατρο από πολύ μικρή ηλικία, στα πλαίσια τακτικού ελέγχου, ώστε να συνηθίσει την παρουσία του και να τη θεωρεί ευχάριστη. Έτσι, αν στο μέλλον παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα στα δόντια του, δεν θα φοβηθεί να τον επισκεφθεί.

Από την άλλη πλευρά, οτιδήποτε ακούει στο περιβάλλον του για τον οδοντίατρο, έχει μεγάλο αντίκτυπο στην ψυχολογία του. Ιδίως οι γονείς φέρουν μεγάλη ευθύνη στο θέμα αυτό. Οπότε, δεν πρέπει να εκφοβίζουν το παιδί με απειλές του τύπου «αν δεν πλύνεις τα δόντια σου θα σε πάω στον οδοντίατρο» ή «αν δεν κάτσεις καλά ο οδοντίατρος θα σου βγάλει το δόντι», γιατί το μόνο που καταφέρνουν είναι να το τρομάζουν ακόμα περισσότερο. Αντίθετα, πρέπει να ενθαρρύνουν το παιδί και να του επισημαίνουν ότι ο οδοντίατρος νοιάζεται για τα δόντια του και θέλει να το βοηθήσει.

Εάν παρόλα αυτά το παιδί φτάσει στο οδοντιατρείο φοβισμένο, ο τρόπος προσέγγισής του από τον οδοντίατρο θα είναι καθοριστικός. Οι σύγχρονοι οδοντίατροι, και ειδικά οι παιδοδοντίατροι, γνωρίζουν τον κατάλληλο τρόπο για να πλησιάσουν ένα φοβισμένο παιδί, και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του, μέσα σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο και φιλικό προς το παιδί περιβάλλον.