Όταν ο οργανισμός μας κατασκευάζει τα δόντια, τα σχηματίζει συνδέοντας πολλά ξεχωριστά μέρη μεταξύ τους.

Σαν αποτέλεσμα αυτής της σύνδεσης, και κυρίως στα πίσω δόντια, παρατηρούνται χαρακτηριστικές σχισμές και κορυφές στην επιφάνειά τους, όπου η σύνδεση δεν είναι τέλεια. Σε αυτές τις σχισμές, μπορούν έυκολα να εγκλωβιστούν υπολείμματα τροφών και μικρόβια, τα οποία είναι αδύνατο να τα απομακρύνουμε με την οδοντόβουρτσα. Για να προλάβουμε, λοιπόν, τη δημιουγία τερηδόνας σε αυτές τις σχισμές και τις αύλακες, τοποθετούμε ένα υλικό κάλυψης, το οποίο έχει υγρή μορφή και μπορεί να γεμίσει αυτές τις εσοχές. Έτσι, σε δόντια που δεν έχουν προσβληθεί από τερηδόνα και έχουν τέτοιου είδους μορφολογία, πρέπει να τοποθετοείται το υλικό της κάλυψεις (sealant) το οποίο πολυμερίζεται, σκληραίνει και δρα προστατευτικά.