Τα δόντια κατά το σχηματισμό τους κατασκευάζονται από περισσότερα του ενός μέρη, τα οποία αυξανόμενα ενώνονται μεταξύ τους και δίνουν το τελικό σχήμα του δοντιού.

Αυτή η συνέννωση είναι πλήρης κατά το μεγαλύτερο τμήμα του δοντιού, αλλά στην κορυφή του (μασητική επιφάνεια και κάποιες πλάγιες) δεν επιτυγχάνεται πλήρης ενοποίηση.

Αποτέλεσμα αυτού είναι η δημιουργία αυλάκων, σχιχμών και μικρών εντυπωμάτων (βαθουλώματα) τα οποία προσδίδουν τη χαρακτηριστική ανώμαλη επιφάνεια των πίσω κυρίως δοντιών.


Σε αυτές τις μικρές σχισμές εγκλωβίζονται υπολείμματα τροφών, που με τη δράση των μικροβίων μπορούν να οδηγήσουν στην εμφάνιση τερηδόνας. Οι χαρακτηριστικές σκούρες γραμμές που εμφανίζονται συχνά στη μασητική επιφάνεια είναι τέτοιες τερηδονικές βλάβες, μικρότερης ή μεγαλύτερης βαρύτητας.


Για να προλάβουμε την εγκατάσταση αυτών των βλαβών, μόλις τα δόντια ανατείλλουν στο στόμα, καλύπτουμε με ένα ειδικό λεπτόρευστο υλικό τις σχισμές αυτές, καθιστώντας το βούρτσισμα των επιφανειών αυτών πολύ πιο εύκολο. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει κυρίως στα μόνιμα, αλλά συχνά και σε νεογιλά δόντια με πολύ έντονες αύλακες, να προβαίνουμε στην τοποθέτηση των οδοντιατρικών προληπτικών καλύψεων.