Τα παιδικά δόντια - ή αλλιώς τα νεογιλά δόντια - αποτελούν

την πρώτη σειρά δοντιών του ανθρώπου. Είναι το ίδιο σημαντικά κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής μας όσο και τα μόνιμα δόντια που θα τα αντικαταστήσουν και θα τα έχουμε για πάντα. Είναι, λοιπόν, μια μεγάλη πλάνη η άποψη που υπάρχει συχνά: "Δε χρειάζεται να φτιάξουμε τα παιδικά δόντια, αφού θα πέσουν και θα βγουν τα κανονικά". Τα νεογιλά δόντια είναι λιγότερο ανθεκτικά απέναντι στη δράση της νόσου τερηδόνας και ταυτόχρονα έχουν έναν ευρύτερο πολφό που περιέχει τα νεύρα και τα αιμοφόρα αγγεία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, μια τερηδονική βλάβη να προχωρά πιο γρήγορα σε όλη την έκταση του δοντιού και να φτάνει στον πολφό, με αποτέλεσμα να προκαλέσει σίγουρα έντονο πόνο και έτσι το μικρό παιδί θα έχει ήδη αποκτήσει μια δυσάρεστη εμπειρία σχετικά με τα δόντια, κάτι που δύσκολα θα ξεπεραστεί στη συνέχεια. Αντίθετα, εάν προλάβουμε και αποκαταστήσουμε τη βλάβη στα πρώτα της στάδια, ακολουθείται μια διαδικασία απλή και αποδεκτή για το παιδί, δημιουργώντας ένα κλίμα πολύ πιο ευχάριστο στη σχέση του παιδιού με τον οδοντίατρο.

Επιπλέον, εάν μια βλάβη προχωρήσει τόσο που να απαιτείται πλέον η εξαγωγή ενός νεογιλού δοντιού, θα πρέπει να μπούμε στη διαδικασία διατήρησης του κενού χώρου που θα παραμείνει μέχρι να ανατείλει το μόνιμο δόντι. Ειδάλλως, θα διαταραχθεί η σωστή διευθέτηση των δοντιών και θα προκύψει ορθοδοντικό πρόβλημα.

Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι η φροντίδα των νεογιλών δοντιών είναι τόσο σημαντική, όσο και των μονίμων και κάθε βλάβη σε αυτά πρέπει να παρακολουθείται και να διορθώνεται από τον παιδοδοντίατρο.