Τα συμπτώματα ποικίλουν, ανάλογα με την έκταση της τερηδονικής βλάβης.

1. Όταν η βλάβη είναι μικρής έκτασης (μόνο στο σμάλτο του δοντιού) δεν υπάρχει καμιά απολύτως ενόχληση, και γι αυτό δεν γίνεται αντιληπτή από τον ασθενή. Για την εντόπιση αυτών των βλαβών είναι απαραίτητος ο εξαμηνιαίος οδοντιατρικός έλεγχος.
2. Όταν η βλάβη προχωράει στο εσωτερικό τμήμα του δοντιού (οδοντίνη), συνήθως εμφανίζεται μια ευαισθησία στο κρύο, η οποία επιτείνεται και γίνεται πόνος, όσο η βλάβη πλησιάζει στον πολφό (νεύρο) του δοντιού. Σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται έμφραξη του δοντιού.
3. Όταν η βλάβη φτάνει στον πολφό του δοντιού, ο πόνος γίνεται πλέον δυνατός και αυτόματος (δεν προκαλείται από κάποια ενέργεια π.χ. μάσηση, αλλά υπάρχει συνεχόμενα), και πολλές φορές δεν περνά ούτε με παυσίπονο. Σε αυτήν την περίπτωση κατά κανόνα απαιτείται ενδοδοντική θεραπεία (απονεύρωση) του δοντιού.