Η στοματική αναπνοή είναι ένα πρόβλημα που σχετίζεται πολλές φορές αιτιολογικά αλλά και ως αποτέλεσμα με τον τρόπο που είναι διευθετημένα τα δόντια. Πιο απλά, τι σημαίνει αυτό;

Εάν κατά την ανάπτυξη του παιδιού, η επάνω γνάθος δεν αναπτύχθηκε πλήρως σε πλάτος και παρέμεινε στενή, αυτό μπορεί να οδηγήσει στη συνήθεια της στοματικής αναπνοής. Εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο ουρανίσκος αποτελεί το έδαφος της μύτης. Ένας στενός ουρανίσκος αντικατοπτρίζει και μια στενή δίοδο για την είσοδο του αέρα από τη μύτη, κάτι που οδηγεί στην εισπνοή και εκπνοή από το στόμα.

Επιπλέον, μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα. Κατά τη στοματική αναπνοή η γλώσσα κάθεται στο έδαφος του στόματος πολλές ώρες την ημέρα, με αποτέλεσμα να μην ασκεί την απαραίτητη πίεση στην άνω γνάθο για να αναπτυχθεί φυσιολογικά. Έτσι έρχεται ως αποτέλεσμα το μειωμένο εύρος του ουρανίσκου.

Κοιτώντας το από ορθοδοντικής άποψης, μια στενή υπερώα (ουρανίσκος) σχετίζεται πολύ συχνά με το πρόβλημα της σταυροειδούς σύγκλεισης, δηλαδή τα επάνω δόντια να κλείνουν πιο μέσα από τα κάτω.

Εάν παρατηρήσουμε είτε τη συνήθεια της στοματικής αναπνοής, είτε τη λανθασμένη σύγκλειση του παιδιού μας, είναι καλό το συντομότερο δυνατό να επισκεφτούμε τον οδοντίατρό μας για μια εκτίμηση του προβλήματος.