Οταν καταναλώνουμε τροφές που περιέχουν υδατάνθρακες, τα μικρόβια που υπάρχουν στο στόμα μας αναλαμβάνουν να τους

μεταβολίσουν. Ο μεταβολισμός των βακτηρίων έχει σαν αποτέλεσμα την παραγωγή οξέων που οδηγούν στην πτώση του pH του στόματός μας. Το κρίσιμο pH για τη δημιουργία της τερηδόνας είναι το 5,5 που σημαίνει ότι όταν πέσουμε σε αυτήν την τιμή και χαμηλότερα, αρχίζει η διαδικασία της καταστροφής του δοντιού από τα οξέα που σχηματίστηκαν στο στόμα. Αυτήν την καταστροφή της επιφανειακής δομής της αδαμαντίνης καλείται να επιδιορθώσει το φθόριο που προσλαμβάνουμε μέσω των τροφών αλλά και κυρίως μέσω της οδοντόκρεμας που χρησιμοποιούμε και πρέπει να περιέχει οπωσδήποτε φθόριο. Το δίκτυο που σχηματίζουν οι κρύσταλλοι υδροξυαπατίτη καταστρέφεται και έτσι ξεκινά η τερηδονική βλάβη. Το φθόριο επανασχηματίζει τους δεσμούς που καταστράφηκαν από τα οξέα και έτσι ο υδροξυαπατίτης αντικαθίσταται από το φθοριοαπατίτη, ο οποίος μάλιστα είναι και περισσότερο ανθεκτικός απέναντι στα οξέα. Αρα, λοιπόν, ακόμη και οι ενήλικες μπορούν να ωφεληθούν από τη χρήση φθορίου, καθώς αναδομεί τις βλάβες που ξεκινούν και ταυτόχρονα ενισχύει την άμυνα του δοντιού απέναντι σε νέες καταστροφές.